Het is al weer veel te lang geleden dat we een berichtje hebben geschreven. Het was een lastige periode en het kwam er niet van. Nu is het wat rustiger en doen we een poging om de weblog beter bij te houden. Met de mannen gaat het goed. Eppo had veel moeite met het overlijden van opa en moest wennen op school, maar de laatste weken zit hij gelukkig weer beter in zijn vel. Nout zit in de peuterpuberteit en weet ons goed bezig te houden, maar we kunnen vooral erg met hem lachen. Nu vertellen wat de afgelopen maanden gebeurd is, wordt te lang, dus vandaar even een foto en de belofte dat we weer meer aandacht aan de weblog zullen besteden.

Groetjes

Woensdag waren we bij mijn nieuwe school "De Regenboog" gaan kijken, omdat het open dag was. Ik heb toen al lekker in de klas gespeeld. Vandaag mocht ik voor het eerst echt gaan oefenen. Van te voren mocht ik met mama een beker en een trommel uitkiezen. Vanmorgen heb ik geholpen alles voor school klaar te maken. Ik vond het erg spannend, maar had heel veel zin om te gaan. Op school ging ik meteen kijken of ik mijn grote vriend Tygo al zag en jawel hoor. Ik ken al best wat kindjes uit de klas en er komen nog meer bekende kindjes bij. Ik ging meteen lekker spelen. Toen papa, mama en Nout naar huis gingen wilde ik nog snel een kroel van papa, mama en Nout en toen ze echt weg liepen rende ik nog even eme voor een dikke kroel van mama. Daarna liep ik met de juf mee naar de kring. Papa, mama en Nout halen me zo weer op.

Dikke kus Eppo

Dinsdag 28 december moest Nout om 12.45 op de kinderafdeling zijn. Hij vond het op de kamer toch minder prettig dan in de speelkamer en bleef maar veilig bij mama op schoot zitten, zeker na het temperaturen en de zetpil. Al vrij snel werden we geroepen om naar de operatiekamer te gaan. Mama was toch wel wat gespannen, helemaal omdat het met Opa ook niet goed ging. Voor de operatie zijn we nog snel langs opa gegaan. Op de OK moesten we heel lang op de arts wachten, maar Nout werd beziggehouden door de al het medische personeel en is weer een spuitje voor in de dokterskoffer rijker. De operatie (buisjes aan beide oren en het knippen van de neusamandelen) was snel gebeurd, al vond mama een kwartier heel lang wachten! Nout werd helemaal in paniek wakkeer en riep maar…"ik wil niet dokter". Na een klein half uurtje was Nout gerustgesteld en is hij lekker gaan slapen totdat we naar huis toe mochten. Nout knapte thuis wat op nadat hij wat gegeten had. De dag daarna was al best weer druk, omdat papa en mama het huis van opa en oma aan het opruimen waren om het aan te passen aan de behoeften van opa.

Opa is helaas donderdag gestorven.

Donderdagavond zagen we avond bloed uit het oor van Nout komen en hebben we de eerste hulp gebeld. Ook omdat de verlamming van zijn gezicht toe leek te nemen. De volgende dag moesten we naar de poli. Heel vreemd om weer in het ziekenhuis te zijn na daar zo kort geleden afscheid te hebben moeten nemen van opa. Nout was toch ook wel onder de indruk en vroeg of de dokter hem niet dood ging maken. De oren van Nout werden uitgezogen. De KNO-arts was verbaast hoe flink Nout was en gaf aan dat hij zich beter liet behandelen dan de meeste volwassenen uit zijn praktijk. Daarna moesten we naar de apotheek om druppels op te halen voor de oren, omdat er toch een fikse ontsteking zit (aan xc3xa9xc3xa9n kant fiks ontstoken en aan de andere kant een propje). Nout heeft er last van en hoort zichzelf vreemd, zeker net na het gebruik van de druppels. Nout slaat dan een soort testtoon uit door: "mama, mama, mama" te roepen en zegt dan: "Nout kan niet praten"  (waarschijnlijk omdat hij zichzelf anders hoort). Vrijdag moeten we weer terug naar de KNO-arts om te kijken of de ontsteking dan over is. Sinds vandaag lijkt het iets beter te gaan en ook zijn gezicht trekt wat bij. Hopelijk hoeven we na vrijdag voorlopig niet meer naar het ziekenhuis!

We hebben een paar heftige dagen achter de rug hier en gaan turbulent het jaar uit. Vorige week was Nout best ziek. Hij wilde alleen maar op de bank liggen, had koorts en opgezette klieren. Na een paar dagen herstelde hij goed en vrijdag was hij zelfs al weer naar het Zwammeke gegaan. Zaterdagochtend werd Nout echter wakker met een scheef mondje. Eelco was meteen bezorgd en ik wilde het nog even afwachten. Als snel zag ik dat xc3xa9xc3xa9n kant zijn zijn gezicht "achterbleef" met name met lachen en huilen. Toch voor de zekerheid maar de huisartsenpost gebeld. De dokter wilde Nout zien. Gezien zijn leeftijd heeft hij overleg gepleegd met de kinderarts. Deze klachen zijn namelijk niet heel gebruikelijk bij jonge kinderen. De kinderarts wilde dat we naar het ziekenhuis gingen. Ik ben met Nout naar de eerste hulp gegaan. Hier werd hij bekeken door een kinderarts en de KNO-arts. Ook werd er veel bloed afgenomen (Nout werd twee keer geprikt. Eerst een vingerprik, omdat ze niet in de gaten hadden dat er veel bloed afgenomen moest worden en daarna nog een prik in zijn arm. Nout doorstond dit zeer dapper zonder een kik te geven. Verder moest Nout met medicijnen beginnen (Prednison en Aciclovir). Nout is nog steeds zichzelf niet en wil de hele dag met mama kroelen. Inname van de medicijen (7 maal per dag!) verliep eerst moeizaam, maar nu gaat het heel goed. Nout is er dan ook trots op dat hij morgen een auto mag gaan kopen. Vandaag moest Nout terug naar de KNO-arts. Omdat er nog steeds veel vocht achter in zijn oren zit en er een korstje zichtbaar was, wilde de KNO-arts spoedig buisjes plaatsen. Nu gaat dit volgende week dinsdag al gebeuren. Waarschijnlijk worden zijn neusamandelen dan ook meteen geknipt. De KNO-arts maakte mij nog even bang, omdat hij dacht dat de prognose voor hertsel van de gezichtszenuw slecht was, omdat er nog geen verbetering zichtbaar was. Hij vertelde ook dat Nout nog  een keer bloed moest laten prikken. Ik stond wat verslagen bij de balie. De arst riep me terug en vertelde dat hij de kinderarts gebeld had en dat bleek dat Nout de ziekte van Pfeiffer heeft. Dit betekent dat de prognose voor het herstel van de zenuw wel goed is. De rest horen we morgen van de kinderarts. Nout ondergaat al het onderzoek gelaten en vindt het geweldig om op de poli voor iedereen koffie te zetten. Hij steelt de harten van menig arst en verpleegkundige. Vrijdag moet Nout naar de anesthesist en gaan we een kijkje nemen op de kinderafdeling. Best veel allemaal voor zo'n kleine uk vinden wij. Ondertussen had hij ook nog het afscheid op het Zwammeke en zou hij dinsdag gaan oefenen bij het nieuwe kinderdagverblijf…dat zullen we maar even uitstellen!!! De timing had niet slechter kunnen zijn, omdat we tussen kerst en oud en nieuw opa en oma zouden helpen, zodat er hulp voor opa kan komen, maar ja, daar kan Nout ook niets aan doen. Als klap op de vuurpijl hebben beide mannen afgelopen nacht alles bij elkaar gespuugd tot half zes, dus nu zit ik erg vermoeid en toch wel wat emotioneel achter de computer van me af te schrijven. Ga zo maar lekker slapen en we gaan na dit goed het nieuwe jaar in! Hoe dan ook…ook met scheef mondje is Nout nog steeds een grote schat en mama is super trots op hem en zijn grote broer die goed voor het zorgt.

Afgelopen vrijdag mocht ik voor het eerst naar het theater met mama. Er was een musical: "Karel de kok en het cadeau van Sinterklaas." Ik vond het helemaal geweldig toen mama vertelde dat ze een geheimpje had dat ik niet aan Nout mocht vertellen. Eerst hebben we Nout op bed gelegd en daarna mocht ik naar beneden. Hier kreeg ik mijn sintpak aan en gingen we naar het theater. In het begin vond ik het helemaal geweldig: ik zong en klapte en danste met alle liedjes mee. Tegen het einde was ik toch wel heel moe en wilde ik naar bed. Toch hield ik het tot het einde vol en de volgende dag zat ik vol verhalen!

Hiep hiep hoera, Sinterklaas en al zijn zwarte pieten zijn weer in Nederland aangekomen. Dat vinden we echt super; Eerst zagen hem we hem op de televisie in Nederland aankomen en de volgende dag al kwam hij met zijn boot naar Oudenbosch. Die zelfde avond mochten we meteen ons schoentje zetten en daar hadden een flesje melk voor de babypiet bijgezet en wat suikerklontjes voor Amerigo. De volgende dag zat er een chocoladesint in de schoentjes!

Samen met papa en mama hebben we ook ons voorraam versierd. Kijk maar eens!

Ook kijken we elke dag naar het Sinterklaasjournaal want we moeten wel het allerlaatste nieuws van de pieten weten natuurlijk. Want zo wisten bijvoorbeeld dat Huispiet al zijn sleutels kwijt was geraakt in het deeg in de pepernotenfabriek. En want denk je? Vanochtend zat er het volgende in onze schoen;

 
 Een van de sleutels van de Huispiet! Die geven we vanavond meteen aan de pieten mee in onze schoen. groetjes van Eppo en Nout

Vannacht was ik al een paar keer gillend wakker geworden en uiteindelijk moest ik spugen. Vandaag ben ik nog steeds niet lekker! Ik spuug alles onder en wil alleen maar op de bank liggen. Dit is echt niets voor mij! Eppo vindt het ook maar niets. Hij is wel heel lief voor mij, maar mama is de hele tijd met mij in de weer. Gelukkig mocht Eppo vanmiddag bij zijn vriendje Tygo gaan spelen. hopelijk voel ik me morgen weer beter!

Bij de kapper vind ik het nooit zo leuk, maar dit keer kwam de kapper bij ons thuis en dat vond ik toch wel gezelig!

Papa en mama waren vrijdagavond druk met elkaar aan het kletsen. Ik vond dat ik hierdoor te lang op mijn appeltje moest wachten en ben toen zelf aan de slag gegaan met een dunschiller. Niet zo'n goed idee dus! De schade viel gelukkig mee, maar een pleister bleef niet zitten op het topje van mijn duim en er kwam toch best wel wat bloed uit; dan maar een indrukwekkend verband. Ik vond het eerst eng en toen stoer. Papa en mama een stuk minder!